Andrey Tarkovski'nin 1975 yapımı 'Mirror' (orijinal adıyla Zerkalo), sinema tarihinin en kişisel ve şiirsel filmlerinden biri olarak kabul edilir. Film, kırklı yaşlarında ve ölümün eşiğinde olan bir adamın, Aleksei'nin, zihninde canlanan anılarını, rüyalarını ve düşüncelerini lirik bir dille sunar. Olay örgüsünden ziyade duygu ve imgelerle ilerleyen yapım, izleyiciyi Sovyetler Birliği'nin yakın tarihine, savaşın yarattığı travmalara ve bireyin bunlarla olan ilişkisine götürür.

Film, Aleksei'nin çocukluğundaki annesi (Margarita Terekhova tarafından hem genç anne hem de yetişkin Aleksei'nin eski eşi olarak muhteşem bir şekilde canlandırılıyor) ile olan ilişkisini merkeze alır. Bu ilişki, kişisel hafızanın yanı sıra kolektif bir ulusal hafızanın da kapısını aralar. Tarkovski, geleneksel anlatı yapılarını tamamen reddederek, kronolojik olmayan bir zaman akışı, belgesel görüntüler ve hipnotik rüya sekansları kullanır. Bu teknik, izleyiciyi pasif bir seyirci olmaktan çıkarıp, anlamı kendi deneyimleriyle inşa etmeye davet eden aktif bir katılımcı haline getirir.

'Oyunculuk performansları, özellikle Terekhova'nın ikili rolü, filmin duygusal derinliğine büyük katkı sağlar. Görüntü yönetmeni Georgy Rerberg'in kamerasından çıkan her kare, bir tablo gibi kompoze edilmiş, doğa, su, ateş ve rüzgar gibi unsurlar Tarkovski'nin karakteristik temaları olarak karşımıza çıkar. Müzik ve sessizliğin kullanımı da filmin hipnotik atmosferini güçlendirir.

'Mirror' izlenmesi gereken bir filmdir, çünkü sadece bir hikaye anlatmaz; bir deneyim sunar. Kişisel ve tarihsel hafızanın iç içe geçtiği, zamanın doğrusallığının sorgulandığı bu sinema şaheseri, seyirciye kendi geçmişi ve varoluşu üzerine düşünme fırsatı verir. Tarkovski'nin en otobiyografik çalışması olan bu film, anlam arayışındaki herkes için vazgeçilmez bir başyapıttır ve Türkçe altyazılı olarak keşfedilmeyi beklemektedir.