Pier Paolo Pasolini'nin 1975 yapımı 'Salò veya Sodom'un 120 Günü', sinema tarihinin en tartışmalı ve üzerine en çok düşünülen filmlerinden biridir. Marquis de Sade'ın eserinden uyarlanan film, II. Dünya Savaşı'nın son günlerinde, kuzey İtalya'da kurulan kukla faşist Salò Cumhuriyeti'nde geçer. Dört güç sahibi adam (bir dük, bir başpiskopos, bir yargıç ve bir başkan), genç erkek ve kızları bir malikaneye kapatarak, 120 gün boyunca sistematik bir ahlaki çöküş, cinsel şiddet ve mutlak iktidar deneyine tabi tutarlar.

Pasolini, bu filmde faşizmin yalnızca siyasi bir sistem değil, aynı zamanda insan ruhunun en karanlık köşelerine nüfuz eden bir yozlaşma biçimi olduğunu gösterir. Malikanedeki her bir oda, iktidarın farklı bir yüzünü temsil eder ve kurbanlar, giderek artan bir vahşet sarmalında araçsallaştırılır. Oyunculuklar, kasıtlı bir şekilde teatral ve soğuktur; bu, karakterlerin insanlıktan çıkmışlığını ve olayların gerçeküstü, kabusvari atmosferini vurgular. Pasolini'nin yönetmenliği, şiddeti doğrudan ve sansürsüz göstermekten ziyade, çoğu zaman çerçeveleme ve uzak çekimlerle seyircide bir tedirginlik ve düşünme aralığı yaratacak şekilde ustacadır.

Film, ilk gösteriminden bu yana sansürlenmiş, yasaklanmış ve yoğun eleştirilere maruz kalmıştır. Ancak, onu izlemek, 20. yüzyılın totaliter rejimlerine, tüketim toplumunun doyumsuzluğuna ve iktidarın yozlaştırıcı doğasına dair sert bir alegoriyle yüzleşmektir. Görsel şiirsellik ile rahatsız edici içeriğin bu çarpıcı birleşimi, seyirciyi edilgenlikten çıkarıp düşünmeye zorlar. 'Salò', kolay bir izlence değil, fakat sinemanın sınırlarını test eden ve insanlık durumu hakkında derin sorular soran temel bir, ancak rahatsız edici, bir film deneyimidir. Sanat, şiddet ve siyaset arasındaki ilişkiyi sorgulamak isteyenler için önemli bir referans noktasıdır.